Bangkok en de eilandjes deel 1

Via een prima vlucht met Malysia Airways (geen budgetairliner) kwam ik aan op Bangkok IA. Dit was even wennen. waar Malay minder toeristen gewend zijn en dus opener en minder op je geld uitzijn denken Thai daar heel anders over. Thai zijn een apart volkje en lijken wat meer op elkaar, wellicht omdat dat Thailand (Siam) nooit een westerse kolonie is geweest. Het is daarom moeilijk de good guys van de bad guys te onderscheiden. Al op het airport probeerde de Travelex geldwisselaar ‘per ongeluk’ 20 euro te weinig terug te geven. Ook liepen er talloze knappe Thaise vrouwen rond die allerhande diensten aanboden. Poeslief liepen deze dievegges rond in hun strakke mantelpakjes, klaar om je voor 4 euro op te lichten. De tuktukbestuurders zijn echt het allerergste. Ze achtervolgen je, zelfs achteruitrijdend, schreeuwen naar je en blokkeren zelfs de weg. Elke vorm van contact (zelfs hard NO schreeuwen) is een aanmoediging om het nog eens te proberen. Daarnaast heb je 10bath tuktuks (25 cent) die je niet naar je bestemming brengen, maar naar een juwelenshop of kleermaker. Vrij vermoeiend. De eerste dag liep ik dan ook verscholen achter een zonnebril en bed, en zei niets tegen mensen op straat.

Waar Thailand het land van smiles is, is Bangkok The City of Angels. Vieze stinkende Angels dan denk ik dan. Bangkok is een uitgestrekte metropool, zonder veel openbaar vervoer, met open riolen, schreeuwende en opdringerige mensen, overal verkeer en ranzigheid. Dat laatse kan zowel de mensen, hun beroepen, of het straatbeeld betreffen. Toch is Bangkok natuurlijk ook een geweldige metropool, met 10 miljoen mensen, lekker eten dat je voor spotprijzen kunt kopen, vriendelijke authentieke mensen, godsdiensten en superveel mooie dingen. Ik heb een geweldige staande Buddha van 40 meter gezien, meerdere mooie tempels, superlekker (maar ook zeer heet) gegeten.

Ik verbleef in een typisch Bangkok’s minimalistisch kamertje, met een piepkleine wc/douchecombi, wastafel met open afwatering en smutsich bedje. Er was een rode vlek op de muur, die iets van een chillie weghad, ik weet nog steeds niet of dat bedoeld was.

De avond van de tweede dag ben ik met zes Engelsen en twee duitsers uitgeweest. Het waren ‘proper English’ guys, die erin slaagden om 100 pond per dag uit te geven. Dit is echt een prestatie, eant als je de scams weet te vermeiden en weet waar je moet zoeken is Bangkok zelfs nog goedkoper dan Maleisie. Engselen gaan altijd naar Pattaya, houden van ‘boemboem’, gaan naar verschillende pingpong shows (om te vergelijken) en geven geld uit of het water is. Dat is althans het beeld dat ik kreeg na het uitgaan met deze gasten (welke goede vriend herken je in deze beschrijving?)

We hebben eerst gekingsd, waarbij met name de Engelsen indruwekkend konden drinken (zowel de mannen als de vrouw overigens). We zijn daarna naar Koh San Road gegaan, de uitgaansplek van Bangkok en waarshijnlijk de bekndste backpackers plek in de wereld. We gingen naar een toeristische disco, waar verschillende Thai vrouwen de hoofden van veel mannen nogal op hol kregen. Daarna naar een stoere disco waar ze stoere club en techno draaiden. Als laatste sloot ik met twee Engelsen de nacht af in een viezige nachtclub waarvan ik me niet veel meer herinner dan dat er op de WC nekmassages werden gegeven.

Goed onderhandelen leverde ons een tuktukrit van een half uur voor 1 euro op. Ingeklemd tussen de Engelsen stond ik doodsangsten uit terwijl de driver verschillende wheelies maakte en door de nacht scheeurde, steeds meer en meer aangemoedigd door de Engelsen. Omdat het jochie uiteindelijk niet kon vinden waar het hostel was gingen we in een andere tuktuk zitten. Na tweehonderd meter rijden zette hij ons voor het hostel af. Hij wilde alleen bijna 10 euro voor zijn diensten hebben. Belachelijk veel natuurlijk. Na een flinke ruzie ontdekte ik dat ik (voor het eerst in 8 jaar) mijn camera kwijt was in de andere tuktuk. De driver waarmee we ruzie hadden wilde wel helpen zoeken uitiendelijk toen hij begreep waar het om ging. Een redelijk knappe Thaise vrouw die langsliep legde dit voor me uit, en bood mee om te helpen zoeken. Gratis, gewoon omdat ze wilde dat toeristen aardig over Thai dachten zei ze… De driver was uiteindelijk superbehulpzaam en reed vier uur lang met ons door nachtelijk en ochtendlijk Bangkok als een echte coereur. Het is een beetje voor te stellen als in een klein blikje te zitten, die het geluid maakt van een grasmaaier maar best hard rijdt, midden door de regen en plassen, met een lief lachende vrouw naast je, voor je een schreeuwende driver die willekeurige tuktuks achtervolgt en tot stoppen probeert te dwingen, midden tussen alle verkeer door, rood=groen. Het was by far mijn meest intense ervaring op vakantie iig. De maniak vond de andere tuktuk uiteindelijk en na een ___achtervolging (vul hier een autofilm in) kon hij hem tot stoppen dwingen. Het gastje moest bijna huilen, maar wist niet waar de camera was. Nu boeide die camera mij niets, maar er stonden twee weken foto’s op van Maleisie.. Nadat ik de ‘toevallige’ vinder de kostprijs van de (erg nieuwe!) camera wilde bieden lachte de tweede driver en vertelde dat ik gerust een miljoen bath kon bieden, die camera was ik kwijt. Dat was echter het enige dat ik kwijt was, het hulpzame vrouwtje wilde perse wat drinken. Ondanks dat het iets van halfacht was vond ik het lullig om nee te zeggen. Ik had het wel moeten doen, want er bestaat zelden iets als belangeloze hulp. Ze had een eigen tandkliniek (waar ze zelf overduidelijk geen klant van was), veel geld en een leuk appartementje en ik was in haar ogen het ontbrekende puzzelstukje na een intense en clichématige confrontatie scheiden onze wegen.

Mijn tweede hele dag in Bangkok bestond daarna uit slapen en een nieuwe camera kopen. Ik wilde niet weer opgelicht worden, en kocht uiteindelijk in een gigantische Mall een nieuw schatje, op wie ik beloof zuiniger te zijn. De dag erna bracht mij een zes uur durende busrit naar het zuiden van Thailand. Ik had via een bureautje een reis geboekt naar de zuidelijke eilandjes van Thailand. Remember dat zuipen en duiken nog op mijn verlanglijstje stond. Een elf uur durende bus en ferryrit zou me naar Ko Pan Ghan brengen, waar een illuster feest werd gehouden. Daarna op naar een prachitg duikeiland, en daarna een paar dagen relaxen en feesten op het Rimini van Thailand.

Ondanks de rare mix van smaken, de onbetrouwbare Thai en de kwijtgeraakte camera is Bangkok een fascinerende stad, waar ik zeker terug wil keren. Elke straat andere bevreemdende mensen, gebeurtenissen in een wereld die zo anders is dan de mijne, heerlijk…