Reisblogs

De meest recente reisposts zie je hier. Meer lezen? Kijk in het archief of bij categorieën (onderaan de site).


Bangkok en de eilandjes deel 2

De probleemloze rit bracht me naar een adembenemd paradijseiland. Mijn overdose aan mooie stranden werd verder op de proef gesteld. Stel je een met bos en palmbomen bedekt eiland voor (compleet met lief haventje en lachende Thai), liggend in azuurblauw zeewater. Mooi eilandje. Een ‘taxidriver’ wist mij en mijn zware rugzak op zijn miniscule brommertje veilig naar Powerbeach resort te brengen. De vijf zeer enthousaiste recetionisten waren op me aan het wachten, en brachten me naar mijn luxe hutje. Powerbeach zou een backpackers resort zijn, maar het bleek anders. Powerbeach heeft iets van 200 bungalows, drie pools en verschillende andere voorzieningen, plus drie bars en twee restaurants. Jammer alleen dat ik werkelijk de enige gast was. Echt waar, alles was totaal verlaten, behalve de 30 man staff en ik in mijn hutje. Ik ging dan ook meteen naar Haad Rin, het grootste stadje van het eiland. Daar kocht ik eerst boeken in een hip cafetje en at ik, waarna ik naar Full Moon beach ging. Dit is een klein strand, waar elke volle maan 30000 festgangers bijeen komen voor een van de meeste wilde en bekendste feesten van Azie. De full moon party was pas als ik weer terug was, maar er is een soort run off feest twee weken daarvoor, black moon party. Ik kwam drie Oostenrijkse vrouwen tegen, met wie ik daar ben opgetrokken. Die verbleven in een drukker resort, waar dag voor black moon een grote pool party werd georganiseerd waarvoor ze me uitnodigden. Het was een heerlijk feest. Je kocht buckets SamSoung (een liter cheape Thaise whiskey) praatte met superleuke mensen en keek toe hoe dronken Engelsen hun vriendin of andere toevallige voorbijgangers hardhandig in de pool smeten. In de pool waren barkrukken, en toen die bezet bleken ontdekte we dat de buckets zelf ook dreven. Handig! De taxidriver bracht een vrolijke dronkenlap naar huis die zich angstig vastklampte aan de railing in de achterkant van een pickup truck die nacht voor een Thais fortuin (8 euro).

De volgende dag ontbijt gehad op Power Beach. Dit ging gepaard met een overkill aan service. Twee mensen die tegen me praatten, een andere voor het menu, welke muziek ik wilde, iemand die zich kwam voorstellen, zelfs voor het wisselgeld was er een aparte Thai. Heerlijk vonden ze het dat ze een gast hadden! Ook heb ik hier de Thaise humor ontdekt, die erg veel op die van Dirk lijkt. Ze houden van pracktische humor, graag gepaard met enige vorm van leedvermaak, zonder echt hard te zijn.. Zo heb je ‘drunken toerist push’ wat ik zelf meemaakte in Bangkok. In Power Beach kwam er een random iemand van het personeel naar me toe, wees op me en riep ‘you are only guest, only guest!!’ hahaha. Dan staan er altijd groepen Thai vijf minuten te lachen. Vermakelijk.

Verder aan mijn tan gewerkt en naar de Oostenrijkers gegaan, met wie ik naar de Black moon party ging. Dit is een feest op het strand. Het is totaal donker zodat je alleen allerhande fluoriscerende attributen kon zien. Ook de mensen zaten onder de lichtgevende verf (ik had een molentje en een tulp, en nog wist een Amerikaan daaruit af te leiden dat ik een Duitser was). Het was een mooi feest, met blije mensen, tot diep in de nacht.

Be Sociable, Share!

Bangkok en de eilandjes deel 1

Via een prima vlucht met Malysia Airways (geen budgetairliner) kwam ik aan op Bangkok IA. Dit was even wennen. waar Malay minder toeristen gewend zijn en dus opener en minder op je geld uitzijn denken Thai daar heel anders over. Thai zijn een apart volkje en lijken wat meer op elkaar, wellicht omdat dat Thailand (Siam) nooit een westerse kolonie is geweest. Het is daarom moeilijk de good guys van de bad guys te onderscheiden. Al op het airport probeerde de Travelex geldwisselaar ‘per ongeluk’ 20 euro te weinig terug te geven. Ook liepen er talloze knappe Thaise vrouwen rond die allerhande diensten aanboden. Poeslief liepen deze dievegges rond in hun strakke mantelpakjes, klaar om je voor 4 euro op te lichten. De tuktukbestuurders zijn echt het allerergste. Ze achtervolgen je, zelfs achteruitrijdend, schreeuwen naar je en blokkeren zelfs de weg. Elke vorm van contact (zelfs hard NO schreeuwen) is een aanmoediging om het nog eens te proberen. Daarnaast heb je 10bath tuktuks (25 cent) die je niet naar je bestemming brengen, maar naar een juwelenshop of kleermaker. Vrij vermoeiend. De eerste dag liep ik dan ook verscholen achter een zonnebril en bed, en zei niets tegen mensen op straat.

Waar Thailand het land van smiles is, is Bangkok The City of Angels. Vieze stinkende Angels dan denk ik dan. Bangkok is een uitgestrekte metropool, zonder veel openbaar vervoer, met open riolen, schreeuwende en opdringerige mensen, overal verkeer en ranzigheid. Dat laatse kan zowel de mensen, hun beroepen, of het straatbeeld betreffen. Toch is Bangkok natuurlijk ook een geweldige metropool, met 10 miljoen mensen, lekker eten dat je voor spotprijzen kunt kopen, vriendelijke authentieke mensen, godsdiensten en superveel mooie dingen. Ik heb een geweldige staande Buddha van 40 meter gezien, meerdere mooie tempels, superlekker (maar ook zeer heet) gegeten.

Ik verbleef in een typisch Bangkok’s minimalistisch kamertje, met een piepkleine wc/douchecombi, wastafel met open afwatering en smutsich bedje. Er was een rode vlek op de muur, die iets van een chillie weghad, ik weet nog steeds niet of dat bedoeld was.

De avond van de tweede dag ben ik met zes Engelsen en twee duitsers uitgeweest. Het waren ‘proper English’ guys, die erin slaagden om 100 pond per dag uit te geven. Dit is echt een prestatie, eant als je de scams weet te vermeiden en weet waar je moet zoeken is Bangkok zelfs nog goedkoper dan Maleisie. Engselen gaan altijd naar Pattaya, houden van ‘boemboem’, gaan naar verschillende pingpong shows (om te vergelijken) en geven geld uit of het water is. Dat is althans het beeld dat ik kreeg na het uitgaan met deze gasten (welke goede vriend herken je in deze beschrijving?)

We hebben eerst gekingsd, waarbij met name de Engelsen indruwekkend konden drinken (zowel de mannen als de vrouw overigens). We zijn daarna naar Koh San Road gegaan, de uitgaansplek van Bangkok en waarshijnlijk de bekndste backpackers plek in de wereld. We gingen naar een toeristische disco, waar verschillende Thai vrouwen de hoofden van veel mannen nogal op hol kregen. Daarna naar een stoere disco waar ze stoere club en techno draaiden. Als laatste sloot ik met twee Engelsen de nacht af in een viezige nachtclub waarvan ik me niet veel meer herinner dan dat er op de WC nekmassages werden gegeven.

Goed onderhandelen leverde ons een tuktukrit van een half uur voor 1 euro op. Ingeklemd tussen de Engelsen stond ik doodsangsten uit terwijl de driver verschillende wheelies maakte en door de nacht scheeurde, steeds meer en meer aangemoedigd door de Engelsen. Omdat het jochie uiteindelijk niet kon vinden waar het hostel was gingen we in een andere tuktuk zitten. Na tweehonderd meter rijden zette hij ons voor het hostel af. Hij wilde alleen bijna 10 euro voor zijn diensten hebben. Belachelijk veel natuurlijk. Na een flinke ruzie ontdekte ik dat ik (voor het eerst in 8 jaar) mijn camera kwijt was in de andere tuktuk. De driver waarmee we ruzie hadden wilde wel helpen zoeken uitiendelijk toen hij begreep waar het om ging. Een redelijk knappe Thaise vrouw die langsliep legde dit voor me uit, en bood mee om te helpen zoeken. Gratis, gewoon omdat ze wilde dat toeristen aardig over Thai dachten zei ze… De driver was uiteindelijk superbehulpzaam en reed vier uur lang met ons door nachtelijk en ochtendlijk Bangkok als een echte coereur. Het is een beetje voor te stellen als in een klein blikje te zitten, die het geluid maakt van een grasmaaier maar best hard rijdt, midden door de regen en plassen, met een lief lachende vrouw naast je, voor je een schreeuwende driver die willekeurige tuktuks achtervolgt en tot stoppen probeert te dwingen, midden tussen alle verkeer door, rood=groen. Het was by far mijn meest intense ervaring op vakantie iig. De maniak vond de andere tuktuk uiteindelijk en na een ___achtervolging (vul hier een autofilm in) kon hij hem tot stoppen dwingen. Het gastje moest bijna huilen, maar wist niet waar de camera was. Nu boeide die camera mij niets, maar er stonden twee weken foto’s op van Maleisie.. Nadat ik de ‘toevallige’ vinder de kostprijs van de (erg nieuwe!) camera wilde bieden lachte de tweede driver en vertelde dat ik gerust een miljoen bath kon bieden, die camera was ik kwijt. Dat was echter het enige dat ik kwijt was, het hulpzame vrouwtje wilde perse wat drinken. Ondanks dat het iets van halfacht was vond ik het lullig om nee te zeggen. Ik had het wel moeten doen, want er bestaat zelden iets als belangeloze hulp. Ze had een eigen tandkliniek (waar ze zelf overduidelijk geen klant van was), veel geld en een leuk appartementje en ik was in haar ogen het ontbrekende puzzelstukje na een intense en clichématige confrontatie scheiden onze wegen.

Mijn tweede hele dag in Bangkok bestond daarna uit slapen en een nieuwe camera kopen. Ik wilde niet weer opgelicht worden, en kocht uiteindelijk in een gigantische Mall een nieuw schatje, op wie ik beloof zuiniger te zijn. De dag erna bracht mij een zes uur durende busrit naar het zuiden van Thailand. Ik had via een bureautje een reis geboekt naar de zuidelijke eilandjes van Thailand. Remember dat zuipen en duiken nog op mijn verlanglijstje stond. Een elf uur durende bus en ferryrit zou me naar Ko Pan Ghan brengen, waar een illuster feest werd gehouden. Daarna op naar een prachitg duikeiland, en daarna een paar dagen relaxen en feesten op het Rimini van Thailand.

Ondanks de rare mix van smaken, de onbetrouwbare Thai en de kwijtgeraakte camera is Bangkok een fascinerende stad, waar ik zeker terug wil keren. Elke straat andere bevreemdende mensen, gebeurtenissen in een wereld die zo anders is dan de mijne, heerlijk…

Be Sociable, Share!

Maleisie deel 2

Slechts vier uur in de bus zou prima zijn. Helaas zag ik ook hier de chaffeur op zijn banden kloppen. Na een uur stonden we weer langs de weg en moest hij zijn band vervangen. Er kwam een bus langs van een concurrent met 1 vrije plaats. De Malay stonden er allemaal op dat ik die zou nemen. Ik heb niet lang geprotesteerd en had dus maar 1 uur vertraging. De malay moesten nog drie uur langer wachten.

Via werkelijk ijzingwekkende slingerweggetjes compleet met afbronkelend asphalt zonder railingen kwamen we dus aan in Tana Ratah, een klein resortstadje in het midden van de heuvels op 2000 meter. Ik bleef daar in een hostel dat werd gerund door supergrappige Engelse oude vrouwen. Eerst ben ik met een Engelse timmerman uit gaan eten. We hebben een stoomboot gehad. Dit is een pan met heel hete soup, waarin je vleesjes kunt dopen. Lekker! Daarnaar ook wat verschillende Aziatische biertjes geprobeerd, die allemaal maar matig smaken (behalve Thais Singabier waar ik later pas achter zou komen).

De lieve Engelse vrouwtjes hadden ons een spoedcursus overleven in de jungle gegeven, plus laarzen, ovelevingsstrategien en verhalen over geesten die je zouden aanvallen als je vloekte (mijn sarcastische vraag of die geesten ook Nederlandse scheldwoorden verstonden kostte ze enig nadenken, ik moest het maar niet proberen).

Die volgende dag ging ik met de Engelse jongen met een landrover mee naar een jungletrekking/sightseeingtour. Het was stoer om een uur offroad te rijden, daarna een tijd te hiken (sommige Engelse vrouwen deden dit op slippers, wat nogal wat glijpartijen tot gevolg had, gelukkig liepen wij achteraan zodat we alles konden zien. Ook kwamen we erachter dat lianen echt bestaan, je kunt ermee een berg afslingeren). Hierna hebben we de grootste bloem gezien die er bestaat (niet zo boeiend) en hebben we theeplantages bezocht. Die zien er echt supermooi uit. Ook hebben we een semi inheems dorpje bezocht. Hier leefden semi nomadische indianen, die redelijk vriendelijk probeerden te doen. Een klein jochie die ‘Money Money’ riep toen we langskwamen werd dan ook snel naarbinnen getrokken. De indianen leerde ons schieten met een grote blaaspijp. Iets wat echt stoer was (zelfs ik was er vrij goed in, dat speelt natuurlijk mee).

De volgende dag moest ik weer terug naar KL, vier uur in het zuiden. Er is namelijk nauwelijks een mogelijkheid om via de Cameron Highlands bij mijn volgende bestemmingen te komen: ik had namelijk even genoeg cultuur en grote steden gezien, en wilde wat anders. Zowel duiken als feesten stonden nog op het programma. Ik ben daarom terug naar KL gegaan, en heb vanaf daar een vliegtuig gepakt naar Bangkok, de hoofdstad van Thailand, op twee uur vliegen vanaf KL. Ik zou daar drie dagen blijven en dan doorreizen naar een eilandje in het zuiden van Thailand, een wereldberoemd duikeiland. Na eerst toch nog een paar dagen in Bangkok doorgebracht te hebben.

Be Sociable, Share!

Maleisie deel 1

Toevallig konden we een concurreernde touringcar aanhouden, die ons aan de rand van de snelweg in de buurt van Malakka wilde afzetten. Gelukkig wilde een Maleis me meenemen, zijn vriend kwam hem ophalen. We verstonden elkaar totaal niet, en hij reed een donkere buurt in, in het middel van een moesson. Die regen midden in de nacht had als nadeel dat je geen drempels kon zien, waardoor we op de achterbank in het kleine auto’tje regelmatig tegen het dak aanzaten, en er vast een stuk van de onderkant van de auto werd afgeschraapt. De malay stonden er op me recht voor het hostel af te zetten, het hostel voor me te bellen en na een half uur zetten ze me trots voor het hostel af (ik mocht zelfs m’n eigen tas niet dragen, alleen de lichte rugzak). Wat een topmensen! Echt supervriendelijk. En het mooie is dat dat geen incident is. Elke malay is diep in westerlingen geïnteresseerd (en ziet je daarna niet als wandelende portemonnee), ze kijken je na op straat en als ze Engels kunnen spreken ze je aan. Als ze geen engels kunnen spreken ze je ook aan, en krijg je vaak iets als: ‘Robie vn Purs, good player, good player!’ wat een leuke mensen. Singapore zou ik in sommige dingen goedkoop noemen. In vergelijking daarmee is Maleisie dirtcheap. Heerlijk hoeveel je voor 10e kunt regelen. Ik voel er bijna (maar niet helemaal) schuldig over. Het heeft iets neo-koloniaals. Hier heb je een paar glimmende kraaltjes.. Het mooiste is nog dat je bijvoorbeeld voor een dierentuin die 6 ringgit kost (1,50) nog je studentenkaart kunt laten zien, scheelt toch weer 50 cent. Ik weet nu zeker dat een paar lezers me naïef vinden, want: dat weet toch iedereen dat die landen goedkoop zijn?! Toch is het ervaren anders.

Goed, ik zat dus in het hostel, en ontmoette meteen de eerste Nederlamders ‘in het wild’. Er schijnen hordes van door Maleisie te trekken. De dag zelf ben ik naar onze koloniale overblijfselen geweest. Midden in de stad staan grote roze gebouwen, die zijn van ‘ze Dutch’. We hebben Malakka van de Portugezen afgepakt, het 170 jaar gehouden en toen geruild tegen een stukje oerwoud met de Britten. Toen we het in handen kregen hebben we alle Portugese gebouwen vernietigd. De engelsen waren minder rigoreus, maar hebben alles roze geverfd. Er is echt nog veel over van het oude Nederland. Denk aan munten, schilderijen en veel verhalen. Wij zien onszelf meer als slimme handelaren die een handelspost wilden neerzetten in een moeras, de Malay beschrijven ons echter meer als harde onderdrukkers, die altijd verdragen met iedereen sluiten en alles tegen elkaar opzetten, maar niet ook maar een afspraak nakomen. Het leukste vond ik nog wel een protserig molentje dat we voor het ‘Stadhuys’ bij Jonker straat (naast Herenstraat) hebben neergezet. Het molentje heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Aziatische stelletjes, hordes ervan gaan knuffelend op de foto ermee. Naast heineken maakt dat je toch trots op Nederland ;-) . Typisch Malakka’s zijn verder Tricksia’s, bakfietsen versierd met bloemen en rare dingen, die keiharde muziek uitbraken.

Die avond ben ik met een Australier en een Amerikaan naar de grote Jonkermarket geweest, waar we allerhande vreemd eten en karaokende Chinezen tegenkwamen. Verder hebben we bij een normaal woonhuis bier gehaald en lekker in het hostel gerelexed. Top.

De dag erna ben ik met een Zuid Koreaan naar een dierentuin gegaan. Erg leuk om hem te spreken, een slimme gast, die in een totaal andere cultuur leeft. Hij is even oud als ik, maar mag totaal geen eigen keuzes maken. Totaal anders dan bij ons. Verder hebben we spelletjes gedaan met een aantal mensen in het hostel.

De volgende dag was het al weer tijd om naar KL te vertrekken. Een snelle twee uur durende busrit bracht md naar het hostel. KL is een rare stad. De hoofdstad van Maleisie, een derdewereldland dat trots is en zich graag laat zien. Zo zie je bijvoorbeeld de zeer hoge en mooie Petronas Towers, naast een paar bouwvallen, zwervers en gaten in de weg. De twee hostels waar ik bleef waren minder spannend. Veel Japanners en Chinzen. Het rare is dat je die veel ziet reizen, maar naast de echte highlights heel weinig ziet doen. Toch zonde om de hele dag te internetten als je in een ander land bent.

In KL ben ik meer aardige Malay tegegekomen. Een jongen zag me in een niet toeristisch deel van de stad rondlopen, rende naar me toe om ‘welcome to Malaysia’ te zeggen. Verder is het nationale(istische) museum een aanrader. Totaal vanuit Malay perspectief geschreven wordt de vloer aangeveegd met allerhande landen en volken om hen heen, en wordt hun eigen rol in de geschiedenis nogal overdreven. Toch leuk om te zien. De Engelse jongen met wie ik een paar avonden optrok moest zelfs met een aantal families op de foto, reus dat hij was met 1,90! Ook ben ik uitgeweest een avondje, maar je hebt eigenlijk alleen backpacker cafes. Malay gaan als redelijk moslimland niet teveel uit, of het moet op een beetje Turkse manier zijn (op het terras zitten de hele avond).. Verder is er over KL niet heel veel te melden, ik zit daarom nu ook in een krakende en piepende bus naar de Cameron Highlands, waar het met 20c heerlijk koel is, en waar op de heuvels heerlijke thee groeit.

Be Sociable, Share!

Singapore: doorstep to Asia

Naast dat het vreemd was om naast een bevende en trillende angstige Duitse gabber te zitten is er weinig te melden over mijn 8 uur durende vlucht vanaf Sydney naar Singapore. Nadat ik in een rij was gezet om een taxi te nemen naar het Drop Inn Hostel en na het uitleggen van de route en de basisorientatiepunten aan de taxichauffeur waaraan hij de weg zou kunnen herkennen ontdekte ik hun enge nepgeld. Grote witte plastic flappen, met op elke soort hetzelfde enge hoofd van hun dictator (later bleek het een president te zijn maargoed, hij lijkt er wel op). Oké Oké de highlighta van Singapore voor diegenen die geen zin hebben om mijn hele lap text te lezen: squicky clean, coloniaal, zakenmensen, Litte India, niets met Azie te maken en zieke architectuur.

-Downtown, Little India en Tarrot.
De eerste avond leerde ik drie gasten kennen, met wie ik de dag erna de stad ging verkennen. Ik ben eerst met twee relexte Engelsen naar het centrum van de stad geweest. Hier zijn ziek grote malls (zelfs een Amerikaan was er van onder de indruk), is echt alles maar dan ook alles precies zo ingedeeld zoals ze zelf willen (een stad voor jou Dirk, lekker Huizen bouwen!) Dit includeert een paar mooie stadia voor optredens midden in of naast de haven, drie gigantische zieke skyscrapers met malls, bedrijven en de grootste casino van Azie (iedereen daar is dol op: de grootste, de langste, de snelste). Owja, on top of de wolkenkrabbers hebben ze een gigantisch skypark gebouwd. Ik kon niet goed zien of ze ook aan railingen hadden gedacht (zou niet door een windvlaag van windkracht 9 nietsvermoedend van een iddilysch paadje worden afgeblazen, 350 meter de diepte in) maar ik denk van wel. Een aantap koloniaale dingen waren ook zeker de moeite waard. Singapore was namelijk gesticht door Stamford Raffles, dat is natuurlijk ook de man die Indonesie heeft ‘beheerd’ voor ons toen we bezet waren door Napoleon. Ook heeft hij ons efficiëntere systemen geleerd om de Javanen ‘productiever’ in te zetten. De Britten met wie ik was vonden het allemaal wel grappig, net dat wij onze relexte handelapost Malakka blijkbaar hebben geruild tegen een stukje oerwoud in Indonesie.
Die ene Brit was trouwens docent klimaatverandering, hij had een mooi verhaal over Earth Hour Sydney. Hij stond trots te kijken vanaf een flatgebouw in downtown Sydney hoe een uur lang een aantal mensen hun lampen uitdeden en geen electriciteit gebruikten. Aan het eind van dat uur ontstaken ze echter een groots vuurwerk om dit alles te vieren. Blijkbaar niet wetende dat dit twee keer zoveel CO2 veroorzaakt als Earth Hour zelf.
Verder zijn we naar Chinatown geweest. In Singapore heeft dat niets met China te maken. Het is zelfs tegenovergesteld. Het was namelijk schoon, overzichtelijk en er waren assertieve Chinezen. Wat wel leuk daar is is om blootsvoets gewikkeld in een soort rok de Heilige Buddha Tand Tempel van 10.000 Buddhabeeldjes plus museum plus shop (of zoiets) binnen te lopen. Naast die heilige tand was het supermooi om monniken in Robijn gewaden keihard en devoot te zien bidden. Supergrappiv trouwens: een volwassen man knielde op een soort kerkstoeltje, waarna een monnik met bidattributen bewon te zwaaien en met zijn hand op het hoofd van die jongen begon te bidden. Superspiritueel, maar supergrappig toen het gebed werd onderbroken door een Shakira achtige ringtone van een mobiel. Echter, die mobiel was van de monnik, die na een tijdje grabbelen met een rood hoofd een (best hippe) mobiel uit een soort zakje in zijn gewaad toverde. Old meets New.

Die avond ben ik met een jongen uit Phoenix in Little India gaan eten. Ik was wederom verbaasd over hoe lekker en eenvoudig en gezond dat allemaal is. En hoe weinig wij toch snobby Europeanen daar van (w)eten. Die jongen is trouwens de tweede want to be schrijver al die ik ontmoette.
Verder hebben we savonds met een stel gasten, waaronder een superrelexte Indier en een Frans/Chinese jongen (de eerste Fransoss die ik ontmoette die geen tergend accent heeft) Tarrot gespeeld. Dit was origineel een erg leuk kaartspel dat ik die avond leerde kennen. Pas daarna heeft iemand bedacht dat je met tarrolkaarten ook wel de toekomst kon voorspellen. ro’yan (ik noemde haar altijd Ryan), de eigenaar van het hostel deed ook mee. Een leuke avond, tot laat. Er gingen er nog meer volgen.

Jungle, Arab street en party op de 70tigste verdieping.
De volgende dag met een Brit naar een stuk jungle geweest buiten Sjngapore. Een klim van 200 meter en 3 uur hiken klinkt voor de meesten niet als veel, maar als je er 90%luchtvochtigheid en 40c bij denkt is dat best zwaar. Sterker, ik heb nog nooit zoveel gezweten. Toen we later afgepeigerd op een bankje zaten bij te komen kwam er een totaal fitte Chinees voorbij lopen die lachend vertelde (hij had ons blijkbaar bezig gezien) dat hij de route ook had gelopen, maar dan door achteruit te lopen! Al dir stijle hellingen! Anders was er niets aan vond hij. Rare jongens, die chinezen!
Die avond eerst met Fabian, de Franse Chinees, in Arab street marrokaans gegeten. Daarna met een internationale groep bij hetzelfde restaurant gezeten en Hoegaarden gedronken. Het eten is heerlijk goedkoop (het bier niet), voor twee euro heb je een forse maaltijd met vlees. De Indier (Avinash, of Avi) was ook weer mee, een erg slimme gast die voor een reclamebureau schrijft. Het was grappig en schokkend tegelijk om te zien hoe het Amerikaanse meisje echt domme vragen stelde aan hem, terwijl hij alles van haar land wist. Dingen als: hebben jullie eigen geld of handelen jullie alleen in geiten? en rijden jullie allemaal op olifanten daar? Zijn toch wel erg vond ik. Verder was het supergezellig. We hebben shisa gerookt en zijn daarna naar het Raffles hotel gegaan. De geboorteplaats van de Singapore Sling, een dure cocktail. Helaas was het al dicht.
Een van mijn vetste uitgaanservaringen had ik daarna. We gingen naar het Swisshotel, een gebouw van 70 verdiepingen met daarboven een grote mooie skybar met geweldig uitzichtr, waar een dik feest aan de gang was. Rijke Aziaten bouchend in pak, veel, erg veel mooie Aziatische vrouwen en andere jetset mensen. Er waren twee groepen die daar niet thuishoorden; wij vijf natuurlijk, de hosteldwellers. Daarnaast druppelden er een voor een semiknappe goedopgemaakte vrouwen binnen, die allemaal op de rijkst uitziende mannen afzwermden. Soms had er eentje geluk, en voor de beginprijs van een fles champagne a 200 $ gebeurde… (nouja je raadt het wel).

Koreaans eten en veel drank
Omdat ik het erg gezellig had en Fabien en Avi goede gasten zijn besloot ik een dagje extra te blijven. Geen probleem vond Ro’yan, hoewel het hele hostel was volgeboekt met Chonese cheerleadmeisjes kon ik voor 10$ op de bank slapen. Na een niet zo noemenswaardige middag ben ik met de hostelowner wezen eten. Dat doen alle singaporezen buiten, in grote foodcourts. Dit zijn stalletjes met allerhande eten, en een gemeenschappelijke plaats om te eten. Ik at daar Koreaans, wat erg naar aarde smaakte. Dat laatste kan ook aan mijn voorkeur voor Nederlands eten liggen. Wel interessant in ieder geval. ro’yan vertelde verder dat ze door de staat vaak benaderd was om deel te nemen aan datingsessies, via door de staat gerunde datingbureaus. De staat had het namelijk niet zo op met vrijgezellen, en vind klassieke gezinnetjes beter. Homosexualiteit is illigaal volgens de staat, en lesbiennes bestaan niet. Ik weet niet welke van de twee ik nu grappiger vind.
Die avond deden we kingzen (een drankspelletje, met de Nederlandse regels) wat weer heel gezellig was. De eigenaar van het hostel dronk ook vrolijk mee, terwijl ze ons tevens betaald haar drankvoorraad liet opdrinken. Slimme meid is dat. Na een zeer boeiende lange avond viel ik om half zes in slaap, om om half negen hardhandig wakkergemaakt te worden door Fabien. Ik heb namelijk om 8.40een bus geboekt naar Malakka. Avi wist dat, maar kon mij niet wakker krijgen en ikzelf was door de wekker heengeslapen. Allemaal geen probleem vond ik, om die bus te missen. Hij was cheap en ik kon wel een andere boeken. Het was alleen niet relext om hem net te missen. Ik sprintte na wakkerworden namelijk een taxi in, gooide mijn spullen op de bank, verschillende spullen achterlatend, om net op tijd op het busstation te zijn om de bus net… te zien wegrijden. De allervriendelijkste meneer achter de balie vertelde dat het hem niet zoveel kon schelen, en ik kon weer terug naar het hostel. Ik blijk daar prinsheerlijk te hebben geslapen op de bank voor de ontbijttafel, terwijl verschillende Chinezen voorzichtig om mij heen moesten reiken voor hun ontbijtje. Die middag heb ik onder begeleiding van een zichtbaar trotse Avi een Indiaase lunch gehad wat erg goed was. Bij deze lunch gold, als iets rood is, is het niet voor westerlingen, want veel te heet. Daarna zijn we naar een Indiase shoppingmall geweest, waar ik bizarre producten heb gezien, rare fruitsoorten, en zelf constant werd aangegaapt door Indiers omdat ik de enige blanke was.

Benzinelek en Maleisische vriendelijkheid
Later dezelfde dag ging ik alsnog uit Singapore weg. Dacht ik. Fabien en Avi gingen het hele stuk naar de bushalte met me mee, heel lief. Daar aangekomen kwam onze (vrij oude) busschaufeur net onder de bus vandaan met een vieze sleutel.

De oorzaak, en de gevolgen daarvan werden al snel duidelijk. De rit naar Malakka duurt vijf uur, maar na dertig minuten stopte de bus midden op oprijstrook naar de snelweg.. Een vloekende chaufeur uitstappen en weer onder de bus kruipen, precies waar ik boven zat. De andere twee passagiers spraken geen goed Engels, dus ik bleef gissen naar de Ernst totdat de bus weer schokkend tot stilstand kwam. We stonden om 12 uur snachts stil naast de snelweg, in de middle of nowwhere. Toen ik de chaufeur vroeg wat er aan de hand was, kon ik door de regen aan vloeken opmaken dat er een lek was zodat de benzine wegliep, en waardoor de druk wegviel (net als mijn oude Puch, die de bult op niet kon rijden op een bijna lege tank) . De chaufeur had dit wel aangegeven, maar zijn baas vond dat i niet zo Moest zeuren. Arme oude man. Ik leerde ook de waarde kennen van het ticket dat ik had gekocht ipv een reis van Singapore naar Malacca door Konsortium bus uitgevoerd waar ik voor betaal, is het meer een vage belofte om uit Singapore te vertrekken, rond de opgegeven vertrektijd. Er kwam dan ook geen hulp van Komsortium, en en was geen OV.

Ik laat het even bij deze cliffhanger. Straks meer. Singapore is zeker een bezoek waard als je Little India wilt zien, als je een rare schone stad wil zien met moderne architechtuur en als je niets illigaals (drugssmokkel, Niet vie de stoplichten oversteken of op de verkeerde plaatsen fietsen) in de zin hebt.

P.’s. Rare boette: in een tunnel fietsen waar je alleen met de fiets aan de hand mag lopen: 700 euro!

Be Sociable, Share!

Sydney and Bondi

Sydney
Where to begin? De 15 uur durende vlucht was prima. Ik heb veel geslapen, Qantas heeft een geweldig inflight entertainmentsysteem, er zat een leuke gast naast me, lid van het aussi olympic team voor hardlopen, die terugkwam van een wedstrijd in Mexico. Ik hoefde me dus niet te vervelen. Ik vloog weg van SF 17 mei savonds, en kwam acht tijdzones later rond 7 uur sochtends aan in Sydney, op 19 mei. Als je van de states naar Australie vliegt passeer je de dagtijdgrens, en verlies je dus een dag. 18 mei 2010 heb ik dus nooit meegemaakt, hoop dat jullie me niet gebeld hebben die dag. Goed, 12.000 km verder (een van de langste directe vluchten die er zijn) was ik dus in Sydney.

Daar zag ik Nicole weer. Tot begin 2009 mijn collega bij Six Fingers, maar nuis ze vorig jaar geëmigreerd samen met haar vriend Bert naar Australie. De volgende dagen kwam ik er achter waarom.

Ik vind hostels prima, en vond het prima om anderhalve week zelfs geen enkele persoonlijke ruimte te hebben, maar op het middelpunt van mijn reis (het gaat supersnel) vond ik het erg relext om vijf dagen in een soort (gratis) luxe hotel te verblijven, het appartement van Nicole en Bert is een supernetjes groot ‘townhouse’, voorzien van gemakken als warm water, wc papier en zelfs mijn eigen kamer en badkamer.

De eerste dag heb ik het centrum van Sydney bekeken. Een relatief klein schoon en netjes centrum, aan het water, met mooie havens, palmbomen en wat wolkenkrabbers. Ik ben daar naar het maritieme museum geweest, waar ze over de geschiedenis van de Australische marine vertelden. Grappig, het is namelijk een hele kleine marine, en australië is als zelfstandig land natuurlijk nooit echt in oorlog geweest. Toch hebben ze net als elk land hun trots, daarom hadden ze grote verhalen over hoe een minikruizer van hen in 1917 een Duitse mijneveger uit het water blies. Ze hebben er zelfs een hele lijn schepen naar vernoemd, naar deze gewelidge overwinning. We zijn die avond uiteten geweest, wat echt superlekker was, een soort fusionkeuken. Australië schijnt bekend te staan om goed eten, ondanks dat het een Engels land is. Ze hebben natuurlijk vele culturen, die allemaal hun eetgewoontes meebrengen.

De dag erna heb ik uitgeslapen, en ben ik via de haven met de veerboot naar Manly beach geweest. Ik heb daar een fiets gehuurd en ben via een supermooi nationaal park naar het strand gereden. Australië heeft een heel andere natuur, met vreemde beesten en planten. Daarna naar het vermaarde surfstrand. Het was een mooi strand, maar omdat het een week nadat ik weg was winter werd (jaja, in juni) waren er niet veel surfers. Die avond zijn we uit eten geweest (ja mam, alweer;-)) bij een japanner. In Nederland is dat vrij duur en exclusief, hier is het prima te betalen. Japans is heel vreemd maar ook heel lekker en gezond eten. Leuk om daar met drie Nederlanders midden in Sydney te eten, en te praten over Typisch Nederlandse dingen.

De volgende dag natuurlijk naar het opera house. Inderdaad een supermooi gebouw, waar ik binnen een rondleidng heb gehad. Daarna naar de Sydney tower, een soort euromast, de stad bekeken. Als laatste uiteten en uit met Nicole. Senaten Thais bij een klein restaurantje. Net zoals bij veel kleine zaken mocht je daar je eigen drank meenemen. Drankvergunningen zijn daar superduur, vandaar dat ze liever hebben dat je zels je drank meeneemt. Zij geven de glazen wel. We zijn daarna met een oud collega van Nicole naar een aantal clubs geweest. Stoere discotheken hebben ze daar! Qua dat heeft Sydney goede parties, en het was supergezellig. Met het immer uitstekende openbaar vervoer rond drie uur naar huis gegaan. Leuk detail, de stempel van een discotheek: disgrace. Verder in Sydney nog naar de hunter valley geweest, het bekendste wijngebied. Leuk om te vergelijken met andere gebieden. De hunter valley is erg mooi en heet. Daarom planten ze er vooral veel zoete witte druiven. Verder hebben ze lekkere rode Shiraz. Waar ze in Australie en de andere nieuwe wijnlanden geen suiker mogen toevoegen, mogen ze wel weer wijn van andere boeren kopen en in hun wijn mengen. Ze mengen zelfs wijn vN andere jaartallen!
Het enige jammere was de groep. Waar Bert en Nicole die de vorige keer gingen de oudste waren, had ik een groep gepensioneerden. En een stille jappanner, die niets lekker vond. Wel een mooie dag gehad.

Als laatste activiteit natuurlijk naar Bondi Beach geweest, het bekendste surfstrand van Australie, waar Nicole vlak bij woont. Erg mooi strand, met veel surfers.

Toen zat mijn tijd in Sydney er al weer op, erg leuk om Nicole eindelijk weer eens te zien, en gezien de verhalen smaakt de outback van Australie naar meer. De stad zelf vond ik erg mooi, maar het had iets van Zwitserland. Ook mooi, vriendelijke mensen, maar het mist een vibe die er in SF, Miami en New York zeker wel is. Het kan ook komen omdat er minder diversiteit in de activiteiten is die ik onderneem. In Florida ging ik en uit, en zag ik cultuur, natuur, vreemde mensen, strand, shopping, eetcultuur en allemaal dingen die ik nog nooit had gezien, waardoor dat op een of ander manier heel speciaal was. Aan de andere kant is Sydney natuurlijk ook een natuurlijk rustpunt en een lange stopover, wat andere dingen met zich meebrengt.

Trouwens als laatste, mijn volgende post komt uit Singapore, ik heb mijn reis naar Thailand omgeboekt, nadat BuZa een niveau 6 waarschuwing voor Thailand afgaf. De enige landen in de wereld die dat ook hebben zijn Somalie, afganistan en misschien Irak. Natuurlijk geven die laffe roodshirts zich net over nadat ik heb omgeboekt maargoed. Ik had al gezien dat Maleisie en wellicht Indonesie en Cambodia ook heel veel dingen hebben die ik leuk vind, en qua duiken zelfs veel meer dan Thailand.

Be Sociable, Share!
Be Sociable, Share!

Comments are closed.