De saaiheid der dingen

Waarom moet iets saai zijn? Waarom is het interieur van de Library op de UvT (blijkbaar mijn favoriete plek om blogjes op hyves te schrijven, en ja dat is nuttig, heeft niets met soggen te maken) zo saai en grijs? Is dat zodat je je kunt concentreren? Of omdat het goedkoop was destijds? Ik ben trouwens benieuwd wat er na de verbouwing van het grijze interieur overblijft. Waarschijnlijk een misselijkmakende explosie van kleuren, lijnen en vlekken, zoals bijvoorbeeld ook in stadsbussen te zien is?

Maar waarom? Ik weet het niet? Waarom mag iets geen kleur hebben, uitgesproken zijn (en oke, dus niet zo misselijkmakend als de stadsbussen).

Waarom moeten de papers die je leest zo dodelijk saai zijn dat je aan het eind al vergeten bent welkeprofound contribution er aan de literatuur werd gemaakt. Waarom mogen professors, en mensen die hun leven geven aan de wetenschap niet keihard opvallen, om zo een breder publiek te bereiken dan nerds. Zodat er wellicht iets gebeurt met hun werk? Het ligt denk ik allemaal aan 1 ding:

voorzichtigheid

Een zeer bekende professor in mijn vakgebiedsdomeintje blokletterde zijn stevige conclusie in de lelijke copy van een paper die ik downloadde (houd je vast): “Het is belangrijk veel ideeen te genereren”. Wow!, lekker belangrijk. Een conclusie waar je niet tegen kunt zijn lijkt me. Net als de conclusie van een bekende marketingprof. dat winkels op zaterdag vaak meer omzet halen dan op dinsdag.

Laat profs zich concentreren op nuttig onderzoek voor de praktijk, en laat ze meer onderzoek doen wat elkaar aanvult. Zo kunnen ze heftigere conclusies trekken, ipv allemaal apart voorzichtig een eigen gebiedje of modelletje te claimen.

Een grappige column van Luuk Koelman over een bekende Tilburgse prof., zegt eigenlijk hetzelfde.